Geluksdag gemist en ook zin in een reading. Houdt dan de website in de gaten voor de Open Dagen en Inloopavonden. En natuurlijk kunt u zich aanmelden voor onze Nieuwsbrief waarin u via de mail op de hoogte blijft van de activiteiten van Itaka.

Delen

Twee bijna levenloze ogen keken moe ophoog. “Ik? Ik ben het Verdriet.” Fluisterde een stem stamelend en zo zacht dat ze het bijna niet kon horen. “Och, het Verdriet! “, riep de kleine vrouw blij alsof ze een oude bekende begroette. “Je kent mij?” vroeg het Verdriet wantrouwend. “Natuurlijk ken ik jou. Steeds weer heb je mij een stuk weg begeleid”. “Ja maar”, stotterde het Verdriet, “waarom vlucht je dan niet voor mij?” “Waarom zou ik voor je vluchten, mijn liefje? Je weet toch zelf maar al te goed dat je elke vluchteling inhaalt. Maar wat ik je wilde vragen, waarom zie je er zo moedeloos uit ?” “Ik… Ik ben verdrietig” antwoordde de grauwe gedaante met gebroken stem. De kleine vrouw ging naast haar zitten. “Je bent dus verdrietig” zei ze en knikte vol begrip met haar hoofd. “Vertel me eens wat jou zo bedrukt.”

Het Verdriet zuchtte diep. Zou dit keer echt iemand luisteren? Dat had ze zich al zo vaak gewenst. “Ach, weet je, begon ze voorzichtig, het is zo. Niemand mag mij. Het is nu eenmaal mijn bestemming om onder de mensen te gaan en een tijdje bij ze te blijven. Maar als ik kom schrikken ze terug. Ze zijn bang voor mij en mijden me als de pest.”.

Het Verdriet slikte hard. “Ze hebben spreekwoorden uitgevonden met welke ze me willen verbannen. Ze zeggen “Ach, het leven is een groot feest”. En hun valse lachen leidt tot maagkrampen en ademnood. Ze zeggen “het valt allemaal wel mee”. En dan krijgen ze hartpijnen. Ze zeggen “Je moet flink en sterk zijn.” En ze voelen het getrek in de schouders en de rug. Ze zeggen dat alleen zwakkelingen huilen. En de opgekropte tranen doen hun hoofd bijna uit elkaar springen. Of ze verdoven zich met alcohol of drugs opdat ze mij maar niet hoeven voelen.”

“Och ja”, bevestigde de vrouw, “zulke mensen ben ik al vaker tegen gekomen !” Het Verdriet zakte nog verder in elkaar.”En dat terwijl ik alleen maar de mensen wil helpen. Als ik heel dicht bij ze ben kunnen ze zich zelf ontmoeten. Ik help hen een nest te bouwen waar ze hun wonden in kunnen verzorgen. Wie verdrietig is heeft een erg dunne huid. Het leed breekt weer op als een slecht genezen wond en dat doet pijn. Maar alleen wie het Verdriet toe laat en alle ongehuilde tranen huilt, kan zijn wonden werkelijk genezen. Maar de mensen willen helemaal niet dat ik ze help. In plaats daarvan schminken ze een schelle lach over hun littekens. Of ze leggen een dik pantser over hun bitterheid heen.” Het Verdriet zweeg.

Haar huilen was eerst zwak, toen sterker en tenslotte erg vertwijfeld. De kleine vrouw nam de in elkaar gedoken gedaante troostend in haar armen. Wat voelt ze warm en zacht aan, dacht ze en streelde zachtjes het bevende hoopje. “Huil maar, verdriet” fluisterde ze liefdevol. “Rust maar uit zodat je weer nieuwe kracht krijgt. Vanaf nu zal je niet meer alleen zijn. Ik zal je begeleiden zodat de moedeloosheid niet meer aan de macht is.” Het Verdriet stopte met huilen. Ze ging rechtop zitten en bekeek haar nieuwe metgezellin verbaasd aan. “Maar .. …maar.. wie ben jij eigenlijk?” “Ik?”, vroeg de kleine vrouw en lachte onbezorgd als een jong meisje, “Ik? Ik ben de Hoop.”

Delen

Delen

We hebben, ook al lijkt het vanaf de buitenkant niet zo, in deze periode bepaald niet stilgezeten. Er is in de afgelopen tijd zo enorm veel informatie binnengekomen die we moesten verwerken.

Gelukkig heeft de rust van de vakantie ons veel goed gedaan waardoor veel informatie ingezakt is en vele nieuwe inzichten verkregen zijn. Dit is op dit moment nog steeds gaande.

We hebben echter een streep getrokken en gezegd dat we nu beginnen met het naar buiten brengen van deze informatie. Dit was niet gemakkelijk want op dit moment is er bijna iedere dag een aha moment en komt er zoveel informatie vrij die eigenlijk iedereen dient te weten. Het is niet haalbaar om iedereen hier constant van op de hoogte te houden. We hebben dus besloten om de eerste nieuwsbrief nieuwe stijl nu uit te brengen en daarna minimaal iedere twee weken een update te brengen. Mits er natuurlijk doorbraken zijn die direct gedeeld moeten worden.

Helaas is het onmogelijk om u alle informatie via deze nieuwsbrief te laten toekomen. Het is simpelweg teveel. Het zou ons 300 pagina’s kosten om dit op te schrijven en daar hebben we geen tijd voor, want we moeten verder. Het is daarom dat we enkele verwijzingen geven naar de belangrijkste bronnen die hebben geholpen om verder te komen.

Hieronder vindt u een opsomming van de diverse projecten die nu lopen en waarvan wij weten dat het niet lang zal duren voordat een positief resultaat is behaald. Al deze projecten zullen in de nieuwe workshops aan de beurt komen en één hiervan zal worden uitgekozen om geheel na te bouwen en mee naar huis te nemen. De andere projecten zullen getoond worden zodat u kunt bekijken waar de kneepjes zitten. Ook hier moeten we een streep trekken omdat het anders teveel zou worden voor één avond.

Zie voor het hele artikel www.niburu.nl   homepage

Delen

Delen